Ταξίδι...

Οι Αιγαιοπελαγίτες, κτήτορες εδώ και αιώνες του απόλυτου φωτός, είμαστε πλασμένοι από καημούς ανθρώπινους και καημούς ιστορικούς.

Θυμάμαι, μικρό παιδάκι ήμουν, όταν σκαρφαλωμένος στη κουπαστή της "Μυρτιδιώτισσας", έκανα το πρώτο μου ταξίδι από τη Σάμο για τον Πειραιά.

Καθώς η σοροκάδα δυνάμωνε και η μυρωδιά που ανάδιναν οι συκιές κι ο ανθοσμίας έφθανε ίσαμε εμάς, η θάλασσα έπαιρνε όλο και περισσότερο οργισμένους τόνους μπλέ... Και τα τζιτζίκια να μην σταματούν ούτε λεπτό... Από τα ορεινα χωριουδάκια της Σάμος και της Νικαριάς μας έστελναν ευχές καλοτάξιδες με τα καθρεφτάκια στραμμένα προς τις ανταύγειες του Ήλιου...

Η φωνή από κάποια συντροφιά ήλθε σαν σαϊτιά: "Το Αιγαίο μεταβλήθηκε από επίκεντρο του Ελληνισμού που ήταν κάποτε, σε σύνορό του". Έκτοτε και κατά όχι σπάνια διαστήματα θυμάμαι αυτή τη φράση και το μυαλό μου φτερουγίζει: "Παράλια Μικράς Ασίας-'Κοινόν των Ιώνων'-Σάμος"...

Σε λίγη ώρα περιπλέαμε και το ακραίο δυτικό ακρωτήρι της Νικαριάς, το "κάβο-Παπά" και εισπλέαμε προς την Κυκλαδική απεραντοσύνη. Καθώς το πλοίο έσχιζε τα βαθυγάλανα νερά του Αιγαίου ένοιωθα σαν να αναγνώριζα παντού τα πατρογονικά μου. Οι σγουρές από κύμα εκτάσεις του με γέμιζαν με μια απέραντη οικειότητα. Ήταν σαν να αναγνώριζα το σπίτι μου. Που και που συναντούσαμε κάποιο μικρό πλεούμενο ή κάποιο καράβι άλλης γραμμής. Οι καπεταναίοι συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλον σε χαιρετισμούς με τα φουγάρα...

Σήμερα καταλήγω ότι το πάρε-δώσε ανάμεσα σ΄ αυτό που βλέπουμε και σ΄ αυτό που φανταζόμαστε βγαίνει στο τέλος αληθινό...

Αν υπήρχε τρόπος να μετατρέψουμε σε οπτικά σύμβολα τις κινήσεις που νοιώθουμε γύρω μας, μέσα στο εκτυφλωτικό και χρυσοκύανο διάστημα, θα παρακολουθούσαμε τροχιοδεικτικά, τη φορά του Ήλιου προς τη θάλασσα και από τη θάλασσα προς τον Ήλιο, την ανταλλαγή ανάμεσα στις γυμνές κυκλαδίτικες κορυφές και τις παρορμήσεις του ανθρώπου. Κι αυτά, με τόση διαύγεια και σαφήνεια, συνέπεια, απλότητα που με το ακριβές στίγμα τους θα πείθονταν όλοι πολύ γρήγορα ότι δεν θα μπορούσε να είναι παρά η μόνη και ιδεώδης δικαιοσύνη. Γιατί ένα τέτοιο ακριβές στίγμα είναι η δικαιοσύνη και τίποτε άλλο...

Εάνκάποιοι με ρωτούσαν: "γιατί μονάχα σ΄ αυτόν τον χώρο; Γιατί όχι παντού;", θα μπορούσα να τους αποκριθώ: "επειδή πουθενά αλλού το τρίγωνο των βουνών δεν έχει κατεβεί τόσο φυσιολογικά στο αρχιτεκτόνημα του Αρχιπελάγους. Πουθενά αλλού τα μυθικά πλάσματα των θαλασσινών θρύλων δεν έχουν φορέσει τόσο πειστικά τις φτερούγες του ανέμου"...

Δημήτρης   Χίου