Αιγαιακό...

[Νοιώθω να με έχει καταλάβει μια ανυπομονησία για μια συνεχή ροή της πέννας, που, δυστυχώς όμως η γραφή της στη συνέχεια μετατίθεται στα ηλεκτρονικά "στοιχειά" αυτή τη δύναμη υπεροχής της εποχής μας. Μα και μόνο που σέρνω τη πέννα μου στο λευκό χαρτί είναι η μοναχική εκδίκησή μου...]

Το ταξίδι στο Αρχιπέλαγος αρχίζει. Πρόσω ολοταχώς!

Όταν ο άνεμος τινάζει το πρώτο κλωνάρι μιας νιούτσικης ελιάς ένας αισθησιακός πειρασμός με καταλαμβάνει. Με κάθε θρόϊσμα, φθάνει το δροσερό μαϊστράλι του Αυγούστου που μέσα του κρύβει τις φωνές που έρχονται από πολύ μακρυά: "Άγγιξε τις Μικρές Κυκλάδες, την Κέρο, τα μαρμάρινα κυκλαδικά ειδώλια...". Φωνές που έρχονται πριν από 5.000 χρόνια! Είναι σαν μια αχνή, βελούδινη αφή λευκών πετάλων... μια ισόβια αίσθηση σε μια ισόβια στιγμή, που παρά τις χίλιες αιτίες που μας απελπίζουν, η ζωή συνεχίζεται...

Εδώ στο επίκεντρο του πρωτόλειου Αιγαιακού πολιτισμού θαρρείς πως προορίζεται κάποιος για ένα μικρό παράδεισο, που όμως απ΄ ότι φαίνεται δεν θα τον βρεί ποτέ. Όμως πρέπει, πρέπει, πρέπει να ζήσουμε!

Σαν τον μυθικό Οδυσσέα θα μπορούσα να ξεκινήσω το μακρυνό ταξίδι για την Ιθάκη μου. Όμως τον ουρανό που θα έψαχνα να βρω μακρυά, τον έχω πάνω από το κεφάλι μου.

Ώρες-ώρες νοιώθω σαν τον προσκυνητή ενός μικρού κατάλευκου αιγαιακού ξωκκλησιού που εναποθέτει ευλαβικά στην εικόνα της Παναγιάς ένα μάτσο αγριολούλουδα...

Δημήτρης   Χίου