vvvvb

Αιγαιακό...

[Νοιώθω να με έχει καταλάβει μια ανυπομονησία για μια συνεχή ροή της πέννας, που, δυστυχώς όμως η γραφή της στη συνέχεια μετατίθεται στα ηλεκτρονικά "στοιχειά" αυτή τη δύναμη υπεροχής της εποχής μας. Μα και μόνο που σέρνω τη πέννα μου στο λευκό χαρτί είναι η μοναχική εκδίκησή μου...]

Το ταξίδι στο Αρχιπέλαγος αρχίζει. Πρόσω ολοταχώς!

Όταν ο άνεμος τινάζει το πρώτο κλωνάρι μιας νιούτσικης ελιάς ένας αισθησιακός πειρασμός με καταλαμβάνει. Με κάθε θρόϊσμα, φθάνει το δροσερό μαϊστράλι του Αυγούστου που μέσα του κρύβει τις φωνές που έρχονται από πολύ μακρυά: "Άγγιξε τις Μικρές Κυκλάδες, την Κέρο, τα μαρμάρινα κυκλαδικά ειδώλια...". Φωνές που έρχονται πριν από 5.000 χρόνια! Είναι σαν μια αχνή, βελούδινη αφή λευκών πετάλων... μια ισόβια αίσθηση σε μια ισόβια στιγμή, που παρά τις χίλιες αιτίες που μας απελπίζουν, η ζωή συνεχίζεται...

Εδώ στο επίκεντρο του πρωτόλειου Αιγαιακού πολιτισμού θαρρείς πως προορίζεται κάποιος για ένα μικρό παράδεισο, που όμως απ΄ ότι φαίνεται δεν θα τον βρεί ποτέ. Όμως πρέπει, πρέπει, πρέπει να ζήσουμε!

Σαν τον μυθικό Οδυσσέα θα μπορούσα να ξεκινήσω το μακρυνό ταξίδι για την Ιθάκη μου. Όμως τον ουρανό που θα έψαχνα να βρω μακρυά, τον έχω πάνω από το κεφάλι μου.

Ώρες-ώρες νοιώθω σαν τον προσκυνητή ενός μικρού κατάλευκου αιγαιακού ξωκκλησιού που εναποθέτει ευλαβικά στην εικόνα της Παναγιάς ένα μάτσο αγριολούλουδα...

Δημήτρης   Χίου

Ευρύχωρα όνειρα...

Μακρυά στις θαλασσοσπηλιές γεννιούνται τα ευρύχωρα όνειρα. Όνειρα που ζεσταίνει

μια φωτιά που καίει, χορεύει και τραγουδά: "Τι όμορφη που είσαι! Αγγέλισσα σωστή... με το γυμνό κορμί σου να αντικρύζει κατάματα τη Σελήνη..."

Με το μεράκι του Αποσπερίτη ανάβουνε τα κεριά των ερημοκκλησιών καθώς ο Ήλιος έχει πάει από ώρα να κοιμηθεί. Τούτη είναι η ώρα που τα χείλη αποτυπώνουν τη σφραγίδα του μεγάλου πόθου...

Το πιο ισχυρό κράτος του κόσμου βρίσκεται στο τρίγωνο ανάμεσα στη Φολέγανδρο, τη Σίκινο, την Ανάφη. Η Ανάφη... με τον μέγιστο κάθετο μονόλιθο εκατοντάδων μέτρων, θαύμα της φύσης και στη κορυφή του το θαύμα της ανθρώπινης δημιουργίας, η Παναγιά η Καλαμιώτισσα...

Οι απλές ανθρώπινες κραυγές αρμονίζονται με τις απλές ανθρώπινες παρορμήσεις, ανεβάζοντας στη διαπασών την α-πορία, το θαυμασμό, την κατάπληξη, την απόλαυση, την αγωνία, το πάθος.

Καθάρια θέα και διείσδυση στο φυσικό είναι...

Δημήτρης   Χίου

Ταξίδι...

Οι Αιγαιοπελαγίτες, κτήτορες εδώ και αιώνες του απόλυτου φωτός, είμαστε πλασμένοι από καημούς ανθρώπινους και καημούς ιστορικούς.

Θυμάμαι, μικρό παιδάκι ήμουν, όταν σκαρφαλωμένος στη κουπαστή της "Μυρτιδιώτισσας", έκανα το πρώτο μου ταξίδι από τη Σάμο για τον Πειραιά.

Καθώς η σοροκάδα δυνάμωνε και η μυρωδιά που ανάδιναν οι συκιές κι ο ανθοσμίας έφθανε ίσαμε εμάς, η θάλασσα έπαιρνε όλο και περισσότερο οργισμένους τόνους μπλέ... Και τα τζιτζίκια να μην σταματούν ούτε λεπτό... Από τα ορεινα χωριουδάκια της Σάμος και της Νικαριάς μας έστελναν ευχές καλοτάξιδες με τα καθρεφτάκια στραμμένα προς τις ανταύγειες του Ήλιου...

Η φωνή από κάποια συντροφιά ήλθε σαν σαϊτιά: "Το Αιγαίο μεταβλήθηκε από επίκεντρο του Ελληνισμού που ήταν κάποτε, σε σύνορό του". Έκτοτε και κατά όχι σπάνια διαστήματα θυμάμαι αυτή τη φράση και το μυαλό μου φτερουγίζει: "Παράλια Μικράς Ασίας-'Κοινόν των Ιώνων'-Σάμος"...

Σε λίγη ώρα περιπλέαμε και το ακραίο δυτικό ακρωτήρι της Νικαριάς, το "κάβο-Παπά" και εισπλέαμε προς την Κυκλαδική απεραντοσύνη. Καθώς το πλοίο έσχιζε τα βαθυγάλανα νερά του Αιγαίου ένοιωθα σαν να αναγνώριζα παντού τα πατρογονικά μου. Οι σγουρές από κύμα εκτάσεις του με γέμιζαν με μια απέραντη οικειότητα. Ήταν σαν να αναγνώριζα το σπίτι μου. Που και που συναντούσαμε κάποιο μικρό πλεούμενο ή κάποιο καράβι άλλης γραμμής. Οι καπεταναίοι συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλον σε χαιρετισμούς με τα φουγάρα...

Σήμερα καταλήγω ότι το πάρε-δώσε ανάμεσα σ΄ αυτό που βλέπουμε και σ΄ αυτό που φανταζόμαστε βγαίνει στο τέλος αληθινό...

Αν υπήρχε τρόπος να μετατρέψουμε σε οπτικά σύμβολα τις κινήσεις που νοιώθουμε γύρω μας, μέσα στο εκτυφλωτικό και χρυσοκύανο διάστημα, θα παρακολουθούσαμε τροχιοδεικτικά, τη φορά του Ήλιου προς τη θάλασσα και από τη θάλασσα προς τον Ήλιο, την ανταλλαγή ανάμεσα στις γυμνές κυκλαδίτικες κορυφές και τις παρορμήσεις του ανθρώπου. Κι αυτά, με τόση διαύγεια και σαφήνεια, συνέπεια, απλότητα που με το ακριβές στίγμα τους θα πείθονταν όλοι πολύ γρήγορα ότι δεν θα μπορούσε να είναι παρά η μόνη και ιδεώδης δικαιοσύνη. Γιατί ένα τέτοιο ακριβές στίγμα είναι η δικαιοσύνη και τίποτε άλλο...

Εάνκάποιοι με ρωτούσαν: "γιατί μονάχα σ΄ αυτόν τον χώρο; Γιατί όχι παντού;", θα μπορούσα να τους αποκριθώ: "επειδή πουθενά αλλού το τρίγωνο των βουνών δεν έχει κατεβεί τόσο φυσιολογικά στο αρχιτεκτόνημα του Αρχιπελάγους. Πουθενά αλλού τα μυθικά πλάσματα των θαλασσινών θρύλων δεν έχουν φορέσει τόσο πειστικά τις φτερούγες του ανέμου"...

Δημήτρης   Χίου

Βαθυγάλανες σκέψεις...

Το μελάνι δείχνει ότι δεν βρίσκεις ποτέ την αλήθεια όταν αντιπορεύεσαι τα φυσικά κινήματα της ψυχής σου...

Θα είναι πάντα ζωντανό στη μνήμη μου εκείνο το πρόσωπο, το ίδιο πρόσωπο, με τη δύναμη Μέδουσας που κανένα εμπόδιο δεν την σταματά, συνοδευόμενο πάντα από μια μυστηριακή μουσική από τον παφλασμό των κυμάτων, που ερχότανε πάντα να σταθεί μπροστά μου...

Πόσο περίεργη είναι η ζωή! Είναι το ίδιο σειρηνικό τραγούδι που ακούω καθισμένος κάθε φορά μπροστά στα γραπτά μου, επάνω σε ένα βραχάκι στη γλώσσα της θάλασσας. Σαν τιμωρία, θάλεγες. Αντιφατικό και παράλογο στην επιφάνειά του, σκληρό, που ολοένα στριφογύριζε και πότε μου μιλούσε, πότε με άφηνε. Μέσα σε μια λάμψη. Ζούσα με την απώτερη ελπίδα μα μείνουν στο τέλος μερικά λευκά κρινάκια πάνω στην ηλιοκαμμένη αμμουδιά.

Τώρα είναι η στιγμή να παραμονέψεις και να δεις το κρυφό κορμί του μαϊστρου, καθώς περιδιαβάζει πρωί-πρωί το Αρχιπέλαγος.

Ο λόγος ήταν για μένα, για την ανυπομονησία τη δική μου να μιλήσω για κάτι χωρίς τύψεις. Είναι κάτι σαν αυτό που αποκαλούμε ανώτερη θέληση, ή χειρονομία της Μοίρας ή κάπως έτσι. Είναι εκείνο το ελαφρύ άγχος που νοιώθει κανείς όταν δεν ξέρει αν είναι για καλό ή για κακό όταν έλθει να τον σκουντήξει στον ώμο το άγνωστο. Δεν είχα άδικο. Πάγωσα. Τι είναι λοιπόν; Μα τι είναι; Το βλέπω σήμερα: η απομόνωση της αίσθησης και η αυταξία της μέσα σε μια ισόβια στιγμή. Το τέλειο, που το μόνο που του χρειάζεται είναι μια ελάχιστη στιγμ, σαν αστραπή για να ακυρώσει την καθημερινή αθλιότητα...

Πολύπλοκο πράγμα η Ομορφιά: μια κοινοτοπία που όμως δεν εφθάρηκε ακόμη. Και μιλώντας με τον εαυτό σου, η μόνη.

Μόνο που σήμερα που γράφω, από την συμπύκνωση του Ονείρου έφθασα στην εξαϋλωση. Και μεταξύ μας: ξέγραψα το εφήμερο και το αντικαθιστώ με την άνοιξη του πνεύματος, που ανθίζει όταν ακούς εκείνο τον περίεργο παφλασμό..

Δημήτρης   Χίου

Τράτα δρομέας του Αιγαίου

Διχτυάρικο...

Φευγαλέα...

Η αλήθεια όσο λιγότερα μέσα διαθέτει για να εκφράζεται, τόσο δυσκολώτερα αιχμαλωτίζεται... Είναι σαν την προσευχή που αγγίζει τον προορισμό της και τεντώνει μέσα μας τα αόρατα νήματα...

Πού είναι ο αέρας εκείνος της ελευθερίας που σπιθοβολά το μεσημέρι πάνω στα κύματα ή κατεβαίνει από τις λευκές γειτονιές μιας αιγαιοπελαγίτικης Χώρας φουσκώνοντας τα στήθη των ηλιοκαμμένων κοριτσιών; Πού είναι ο ήχος της καμπάνας; Η μυρωδιά του φύλλου της συκιάς, η γεύση του κρύου νερού τα χαράματα; Πού είναι ο μονάρχης του ελληνικού Αιγαίου, ο Ήλιος;

Συμβαίνει σαν θαύμα. Είχα αντικρύ μου την κορφή μιας λεμονιάς. Ύστερα το ασβεστοχρισμένο τοιχάκι μιας μικροκκλησιάς. Κι από δω, ένα ξαπλωμένο γυναικείο κορμί με γυμνά στήθη που έπαλλε μέσα στην αποθέωση του φωτός. Όλη αυτή η εικόνα σ΄ ένα φόντο ηχητικό από το χτύπημα των κυμάτων και το τζι-τζι-τζι που ανέβαινε αόρατο και παντοδύναμο σ΄ ολάκερο το νησί. Αληθεια, ώρες μπορούσα να στέκομαι έτσι, σαν άγγελος μέσα σε μια παράξενη φωτοσύνθεση και να συλλογιέμαι και να ονειρεύομαι. Αυτά που ήθελα να πω ή να γράψω ήταν τόσο ρευστά μέσα μου, τόσο αξεχώριστα το ένα από το άλλο που, μπορώ να πω, τα αισθανόμουν περισσότερο παρά που τα στοχαζόμουν καθαρά.

Πώς ύστερα από αυτά να μιλήσω για την ηλιακή μεταφυσική; Από μια τόσο μεγάλη προσπάθεια οι σταγόνες του φωτός πέφτουν αργά κάθε τόσο μέσα στη ψυχή...

Δημήτρης   Χίου