Βαθυγάλανες σκέψεις...

Το μελάνι δείχνει ότι δεν βρίσκεις ποτέ την αλήθεια όταν αντιπορεύεσαι τα φυσικά κινήματα της ψυχής σου...

Θα είναι πάντα ζωντανό στη μνήμη μου εκείνο το πρόσωπο, το ίδιο πρόσωπο, με τη δύναμη Μέδουσας που κανένα εμπόδιο δεν την σταματά, συνοδευόμενο πάντα από μια μυστηριακή μουσική από τον παφλασμό των κυμάτων, που ερχότανε πάντα να σταθεί μπροστά μου...

Πόσο περίεργη είναι η ζωή! Είναι το ίδιο σειρηνικό τραγούδι που ακούω καθισμένος κάθε φορά μπροστά στα γραπτά μου, επάνω σε ένα βραχάκι στη γλώσσα της θάλασσας. Σαν τιμωρία, θάλεγες. Αντιφατικό και παράλογο στην επιφάνειά του, σκληρό, που ολοένα στριφογύριζε και πότε μου μιλούσε, πότε με άφηνε. Μέσα σε μια λάμψη. Ζούσα με την απώτερη ελπίδα μα μείνουν στο τέλος μερικά λευκά κρινάκια πάνω στην ηλιοκαμμένη αμμουδιά.

Τώρα είναι η στιγμή να παραμονέψεις και να δεις το κρυφό κορμί του μαϊστρου, καθώς περιδιαβάζει πρωί-πρωί το Αρχιπέλαγος.

Ο λόγος ήταν για μένα, για την ανυπομονησία τη δική μου να μιλήσω για κάτι χωρίς τύψεις. Είναι κάτι σαν αυτό που αποκαλούμε ανώτερη θέληση, ή χειρονομία της Μοίρας ή κάπως έτσι. Είναι εκείνο το ελαφρύ άγχος που νοιώθει κανείς όταν δεν ξέρει αν είναι για καλό ή για κακό όταν έλθει να τον σκουντήξει στον ώμο το άγνωστο. Δεν είχα άδικο. Πάγωσα. Τι είναι λοιπόν; Μα τι είναι; Το βλέπω σήμερα: η απομόνωση της αίσθησης και η αυταξία της μέσα σε μια ισόβια στιγμή. Το τέλειο, που το μόνο που του χρειάζεται είναι μια ελάχιστη στιγμ, σαν αστραπή για να ακυρώσει την καθημερινή αθλιότητα...

Πολύπλοκο πράγμα η Ομορφιά: μια κοινοτοπία που όμως δεν εφθάρηκε ακόμη. Και μιλώντας με τον εαυτό σου, η μόνη.

Μόνο που σήμερα που γράφω, από την συμπύκνωση του Ονείρου έφθασα στην εξαϋλωση. Και μεταξύ μας: ξέγραψα το εφήμερο και το αντικαθιστώ με την άνοιξη του πνεύματος, που ανθίζει όταν ακούς εκείνο τον περίεργο παφλασμό..

Δημήτρης   Χίου