Φευγαλέα...

Η αλήθεια όσο λιγότερα μέσα διαθέτει για να εκφράζεται, τόσο δυσκολώτερα αιχμαλωτίζεται... Είναι σαν την προσευχή που αγγίζει τον προορισμό της και τεντώνει μέσα μας τα αόρατα νήματα...

Πού είναι ο αέρας εκείνος της ελευθερίας που σπιθοβολά το μεσημέρι πάνω στα κύματα ή κατεβαίνει από τις λευκές γειτονιές μιας αιγαιοπελαγίτικης Χώρας φουσκώνοντας τα στήθη των ηλιοκαμμένων κοριτσιών; Πού είναι ο ήχος της καμπάνας; Η μυρωδιά του φύλλου της συκιάς, η γεύση του κρύου νερού τα χαράματα; Πού είναι ο μονάρχης του ελληνικού Αιγαίου, ο Ήλιος;

Συμβαίνει σαν θαύμα. Είχα αντικρύ μου την κορφή μιας λεμονιάς. Ύστερα το ασβεστοχρισμένο τοιχάκι μιας μικροκκλησιάς. Κι από δω, ένα ξαπλωμένο γυναικείο κορμί με γυμνά στήθη που έπαλλε μέσα στην αποθέωση του φωτός. Όλη αυτή η εικόνα σ΄ ένα φόντο ηχητικό από το χτύπημα των κυμάτων και το τζι-τζι-τζι που ανέβαινε αόρατο και παντοδύναμο σ΄ ολάκερο το νησί. Αληθεια, ώρες μπορούσα να στέκομαι έτσι, σαν άγγελος μέσα σε μια παράξενη φωτοσύνθεση και να συλλογιέμαι και να ονειρεύομαι. Αυτά που ήθελα να πω ή να γράψω ήταν τόσο ρευστά μέσα μου, τόσο αξεχώριστα το ένα από το άλλο που, μπορώ να πω, τα αισθανόμουν περισσότερο παρά που τα στοχαζόμουν καθαρά.

Πώς ύστερα από αυτά να μιλήσω για την ηλιακή μεταφυσική; Από μια τόσο μεγάλη προσπάθεια οι σταγόνες του φωτός πέφτουν αργά κάθε τόσο μέσα στη ψυχή...

Δημήτρης   Χίου